- ไง - ว่าไง
ฟังนะ
พวกเธอคิดว่าฉัน พอมีโอกาสกับเจนีนบ้างไหม
เพื่อนรัก เราเคยคุยกันไปแล้วนะ
ใช่ อย่าทรมานตัวเองเลย
เธอมีท่าทีค่อนข้างชัดเจน ว่าจะไม่ลงเอยกับนาย
เข้าใจแล้ว งั้นฉันก็ไม่ควรจะตื่นเต้นเกินไปนัก
ที่ฉันเพิ่งจูบเธอสินะ
- พูดจริงเหรอ - แจ๋วเลย
จริงเหรอ
ได้ เดี๋ยวก็รู้กัน
นายจูบเธอเหรอ
เราจูบกันหวานหยดต่างหาก
นายได้จูบเธอแล้วหลังจากนั้นทำไงล่ะ
ฉันก็มาบอกพวกนายนี่ไง
งั้นเธอก็รอนายอยู่ที่ห้องน่ะเหรอ
ใช่
(เซ็นทรัลเพิร์ก)
- ฉันต้องไปแล้ว - โอเค
เดี๋ยวฉันจะไปเรียนเต้นสายจริงๆ นะ
โอเคจ้ะ
- ฉันไปจริงๆ แล้วนะ - โอเคจ้ะ ได้ โอเค
ว่าแต่เธอทิ้งปากไว้ให้ฉันได้ไหม
- บาย - บาย
เคยจูบเธอหรือยัง
สุดยอดเลย
ให้จูบตลอดไปก็ยังได้
รู้อะไรไหม เธอจูบเก่งกว่าแม่ฉันทำอาหารอีก
- ดีที่นายพูดว่า "ทำอาหาร" - เนอะ
นี่ เรเชล เพื่อนรัก
เธอต้องแจ้งที่ทำการไปรษณีย์ ว่าเธอย้ายออกแล้วนะ
เรายังได้บิลกับจดหมายของเธออยู่เลย
พอตเตอรี่บาร์น ที่เหลือทิ้งเลย
ฉันไม่ใช่คนเก็บขยะของเธอนะ
แต่เป็นบุรุษไปรษณีย์ต่างหาก
มอนิก้า ดูนี่สิ
นี่ไง โต๊ะที่ฉันสั่งไป
- เธอสั่งจากพอตเตอรี่บาร์นเหรอ - ใช่ เป็นโต๊ะลิ้นชักเก็บยาน่ะ
มีใครรู้บ้างว่าไหมว่า โต๊ะลิ้นชักเก็บยามันมาจากไหน
คนขายยาไง
"คนขายยาไง"
เรช ฟีบี้เกลียดพอตเตอรี่บาร์น
ฉันก็เกลียดเหมือนกัน
พวกเขาไล่ฉันออกจากร้าน เพราะฉันนั่งบนเตียง
นายถอดกางเกง แล้วขึ้นไปมุดผ้าปูเตียงนะ
ก็ฉันเหนื่อย
ฟีบี้เกลียดพอตเตอรี่บาร์นเหรอ
ใช่ เธอเกลียดของโหลๆ ทุกอย่าง
เธอคิดว่าเฟอร์นิเจอร์ของตัวเอง ต้องมีประวัติ มีเรื่องราวที่มา
เจ้านี่ก็มีเรื่องราวนะ
ถูกขนส่งมาไกล จากร้านที่ไวต์เพลนส์โน่น
มันต้องไม่เหมือนใคร ประมาณว่า...
ประมาณ...
ชามเซรามิกใส่ผลไม้หน้าตาอัปลักษณ์ ที่ฟีบี้วางไว้บนเคาน์เตอร์น่ะ
เดี๋ยวเถอะ ฉันเป็นคนทำให้เธอนะ
- นายปั้นหม้อเหรอ - ใช่สิ
ฉันเอาชามใส่ผลไม้ที่เจอในถังขยะมาทำ
ถ้าเธอเอาโต๊ะนั่นไว้ในอพาร์ตเมนต์
ฟีบี้จะบ่นไม่เลิกแน่
เข้าใจแล้ว ฉันจะบอกไปว่ามันเป็น โต๊ะลิ้นชักเก็บยาโบราณแล้วกัน
เธอไม่ต้องรู้ว่ามันมาจากไหนก็ได้
ฉันชอบลิ้นชักเล็กๆ พวกนี้จัง
ดูสิ มันเขียนไว้ว่า ใส่ซีดีได้ตั้ง 300 แผ่น
เหมือนโต๊ะลิ้นชักเก็บยาสมัยก่อนเลย
ชาวไร่ก็เลยพูดว่า
"นั่นไม่ใช่วัว แถมคุณก็ไม่ได้รีดนมอยู่"
ฉันดีใจจริงๆ ที่พวกเธอสองคนคบกัน
เราหาคู่รักคู่อื่น ไปเที่ยวด้วยกันมาตลอดเลย
ซึ่งตอนนี้ก็มีแล้วคู่หนึ่ง
พวกเราเป็นคู่รักสองคู่ไง
ใช่ คืนนี้ฉันสนุกมาก เป็นร้านอาหารที่เลิศมากเลย
- ฉันก็ว่างั้น - แชนด์เลอร์
ไม่อยากเชื่อเลยว่า ฉันยอมให้นายออกค่าอาหารให้
ขอบใจอีกรอบนะเพื่อน
ถ้าพรุ่งนี้เธอสองคนแวะมาอีก
ฉันจะทำพาสต้าแบบที่เล่าไปให้กิน
- แบบนั้นก็แจ๋วเลย - โอเค
ใช่ แต่ฟังนะ อย่างน้อยก็ให้เราเอาไวน์ไปเถอะ
ไม่ต้องหรอก
ต้องเอาไปสิ
- จะเอาไวน์มาให้ใช่ไหม - ได้สิ
- โอเค ฝันดีแล้วกัน - ได้ เจอกันพรุ่งนี้
- พรุ่งนี้เจอกัน - ทนรอไม่ไหวแล้ว
โอเค
เราจะเบี้ยวนัดเมื่อกี้ยังไงดี
อะไรนะ
ฉันอยู่กับพวกเขาสองคืนติดไม่ไหวหรอก
มอนิก้ากับแชนด์เลอร์ไม่ดียังไงเหรอ
ไม่รู้สิ พวกเขาแบบว่า...
พล่าม
"พล่าม" เหรอ
ก็ที่เขาชอบพูดจาไร้สาระ ส่วนเธอก็...
ถือว่าเสียงดังมาก สำหรับคนตัวเล็กแค่นั้น
พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทฉัน
นี่เธอจะบอกว่า เราอยู่กับพวกเขาไม่ได้เหรอ
ถ้าเป็นงั้นก็แย่น่ะสิ
เปล่า เรายังไปสังสรรค์กับพวกเขาได้
แค่ไม่ไปสองคืนติดก็พอ
โอเคไหม
คงได้มั้ง
ขอบคุณ
ถ้าเธออยากให้ทำ ฉันขายเพื่อน แล้วเอาเงินมาซื้อของให้เธอก็ยังได้
- ว่าไง - ไง
โต๊ะสวยดีจัง เธอไปได้มาจากไหนน่ะ
เดาสิ
ตลาดนัดเหรอ
เห็นไหม กะแล้วเชียวว่า เดาครั้งแรกก็ถูกเลย
เจ๋งดีไหมล่ะ มันเป็นโต๊ะลิ้นชักเก็บยาน่ะ
โอ้โฮ
ลองนึกภาพดูสิ
พวกเขาเก็บวัตถุดิบสำหรับปรุงยา ไว้ที่โต๊ะนี้หมดเลย
- นึกออกไหม - จ้ะ
ได้กลิ่นฝิ่นจางๆ ด้วย
จางจริงๆ
เท่าไรเหรอเนี่ย
แค่ 500 ดอลลาร์เอง
ของในตลาดนัดราคา 500 เนี่ยนะ
โอเค ฉันนึกว่าเธอ หมายถึงมูลค่าของมัน
ตอนที่ยังใหม่ๆ เมื่อสมัยก่อนนู้นน่ะ
- เปล่า - ไม่ใช่สินะ
มันขายที่ตลาดนัดนี่นา ก็เลยแบบว่าหนึ่งดอลลาร์เอง
หนึ่งดอลลาร์เหรอ
กับห้าสิบน่ะ
สรุปคือมันราคาหนึ่งดอลลาร์ กับอีกห้าสิบดอลลาร์น่ะ
- โอเค คนขายตั้งราคาแบบโบราณสินะ - ใช่
มันเป็นของสมัยไหนเหรอ
จากสมัยก่อนน่ะ
ประมาณวันวานเมื่อครั้งกระโน้นน่ะ นึกออกไหม
จ้ะ ฉันนึกออก
- เหมาะเจาะจริงๆ เลย - เยี่ยม
ฉันว่ามันต้องมีที่มา ที่เยี่ยมยอดด้วยแน่ๆ
คนขายได้บอกอะไรไหม อย่างมันมาจากไหนหรือ...
บอกสิ โต๊ะนี่มาจากไวต์เพลนส์น่ะ
ไวต์เพลนส์
ฟังดูเป็นที่ที่มีมนต์ขลังดีนะ
- ไง ฉันมาแล้ว - ว่าไง
คุณพระช่วย
- เธอชอบไหม - คุณพระคุณเจ้า
โต๊ะลิ้นชักเก็บยาตัวใหม่ของฉันเอง
รอสส์ เดี๋ยวฟีบี้จะมาถึงแล้ว ให้เธอเห็นโต๊ะนี่ไม่ได้นะ
ทำไมล่ะ เธอต้องชอบแน่ โต๊ะนี่มันเด็ดสุดๆ
ได้มาจากพอตเตอรี่บาร์น
ฉันรู้น่า ฉันก็ซื้อโต๊ะแบบเดียวกันมา
และถ้าเธอเห็นโต๊ะของนาย เธอจะรู้แน่ว่าฉันโกหกเธอ
- ฉันบอกเธอว่ามันมีแค่ตัวเดียว - ทำไมบอกไปแบบนั้น
เพราะเธอเกลียดพอตเตอรี่บาร์นน่ะสิ
เธอเกลียดพอตเตอรี่บาร์นงั้นเหรอ
ฉันรู้ๆ เธอบอกว่ามันก็แค่ของโหลๆ
ไม่มีชิ้นไหนเป็นของจริง และสุดท้ายทุกคนก็มีของแบบเดียวกัน
เร็วเข้า เดี๋ยวเธอจะมาแล้ว
แค่หาอะไรมาคลุมไว้ได้ไหม ขอล่ะ
อะไร ไม่เอา ฉันจะไม่ซ่อนโต๊ะนี้จากฟีบี้หรอก
ถึงฉันจะได้ผ้าปูโต๊ะแจ่มๆ ของพอตเตอรี่บาร์นมาด้วยก็เถอะ
ลืมไปเลยว่าร้านนี้มีผ้าปูโต๊ะด้วย
ใช่
ยังไงก็ไม่อยากเชื่อ ว่าเธอเกลียดพอตเตอรี่บาร์น
ช่างมัน รอสส์ ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดนายสักหน่อย
ก็ใช่ แต่นั่นมันพอตเตอรี่บาร์นนะ
รู้ไหมฉันคิดว่าไง นี่เป็นเพราะเธอเป็นคนแปลกๆ
เพราะเธอมีแฝด พวกแฝดจะแปลกๆ
รอสส์ เธอไม่แปลกสักหน่อย เธอแค่ชอบใช้ของที่มีชิ้นเดียวในโลก
รู้ไหมว่าอะไรไม่ได้มีแค่ชิ้นเดียว ฝาแฝดไง
- ไง - ว่าไง
ฟีบี้มาแล้ว
เรามาปิดไฟแล้วดูหนังกันดีกว่า
โอเค เอ๊ะ
ผ้าสวยจัง
เธอชอบเหรอ
- อยากรู้ไหมว่าฉันได้มาจากไหน - อยากสิ
เขาได้มาจากตลาดนัดน่ะ
นายซื้อผ้าปูโต๊ะที่ตลาดนัดเหรอ
รอสส์ ปัดโธ่ นายต้องเลิกรัดเข็มขัดบ้างนะ
- ไง - สวัสดี
อีก 20 นาทีอาหารเย็นก็จะเสร็จแล้ว ฉันตื่นเต้นจัง
และนี่ก็ไวน์ ให้นายเอาไปที่ห้องเราคืนนี้
นายจะซื้อดอกไม้ให้มอนิก้าด้วย
แต่นายไม่มีเงิน เพราะจ่ายค่าอาหารไปเมื่อคืน
ขอบใจๆ แต่ว่าคืนนี้จะมีแค่ฉันคนเดียวนะ
- แล้วเจนีนล่ะ - เธอไม่สบายหนักมากน่ะ
- แย่เลยสิ - ใช่ เธออยู่ในห้องมาทั้งวัน
มีไข้สูง คัดจมูก น้ำมูกไหล...
เสมหะห้อยย้อย
มอนิก้า แชนด์เลอร์
ฉันขอโทษเรื่องคืนนี้จริงๆ ไม่รู้ว่าโจอี้บอกหรือยัง
แต่ฉันโดนบังคับ ให้ไปดูละครเวทีน่ะ ขอโทษที
- ขอให้สนุกนะ บาย - โอเค
ตลกดี ไม่เห็นมีเสมหะเลย
ไม่ๆ เธอไม่สบายจริงๆ
งั้นทำไมเธอถึงไปดูละครเวทีล่ะ
ก็แบบว่า "เป็นไข้ให้อดอาหาร เป็นหวัดให้ไปดูละครเวที" ไง
โจอี้ ทำไมเจนีน ถึงไม่ไปทานมื้อค่ำกับเรา
เจนีนไม่อยากสังสรรค์กับพวกเธอ สองคืนติดกันน่ะสิ
ฉันขอโทษจริงๆ
ทำไมถึงไม่อยากอยู่กับเราล่ะ
เพราะเธอคิดว่า นายเป็นคนพูดพล่ามไร้สาระ
ส่วนเธอ มอนิก้า ก็เสียงดังเกินไป
ว่าไงนะ
ถ้างั้นเมื่อคืน เธอก็แกล้งทำเป็นสนุกงั้นสิ
เธอโกหกซึ่งๆ หน้าเราเลยเหรอ
เหลือเชื่อเลย เธอเป็นใครถึงมาตัดสินเรา
- ดีกับเธอกว่าเราก็เทวดาแล้ว - ฉันก็ไม่ได้พล่าม ฉันฮาต่างหาก
ฉันรู้น่า
โธ่เอ๊ย ขอล่ะ เพื่อน อย่าโมโหกันเลย
เธอคงแค่พูดไปงั้น
เพราะประหม่าไง
เพราะพวกนายเป็นเพื่อนสนิทฉันไง
แถมมันยังเป็นเดตแรกของเราด้วย
อีกอย่าง เธอป่วยหนักจริงๆ นะ
ใช่ซะที่ไหน นายโม้ขึ้นมาเองโว้ย
รู้น่า แต่อ้างว่า "ป่วย"
ดีกว่า "ละครเวที" ตั้งเยอะว่าไหม
ก็เข้าท่าทั้งคู่
ปกติฉันจะอ้างว่า "มอนิก้าเมาอีกแล้ว"
เถอะน่า พวก ขอล่ะ ให้โอกาสเธออีกสักครั้งนะ
เดี๋ยวเธอก็เปิดใจ ฉันสัญญา
แหงอยู่แล้ว
- มาเถอะ เราต้องไปทำมื้อค่ำ - โอเค
ฉันไม่ชอบแม่นั่นเลย
ฉันได้ยินนะ
ก็ฉันเสียงดัง
สนุกดี ว่าไหม
ฟีบส์ ช่วยเอาเท้าออกจาก ผ้าปูโต๊ะผืนใหม่...
มือสองของฉันที
ได้สิ
โต๊ะลิ้นชักปรุงยาของฉัน
- ว่าไงนะ - อย่า
- รอสส์ นายได้มันมาจากไหน - ฉันได้มาจากพอตเตอรี่บาร์น พอใจไหม
คุณพระช่วย
ฟีบี้ พอตเตอรี่บาร์นเลียนแบบ โต๊ะโบราณของเรา
ว้าว คุณพระช่วย ถ้าพวกเขาเลียนแบบโต๊ะของเรา
แสดงว่ามันต้องมีมูลค่ามากกว่า หนึ่งกับห้าสิบดอลลาร์แน่
โต๊ะนี่กลิ่นไม่เหมือนฝิ่นด้วยซ้ำ
จะเหมือนได้ยังไง มันกลิ่นเหมือนไวน์ที่เธอทำหกเนี่ย
แล้วก็ขอบใจที่ทำผ้าปูโต๊ะฉันเละนะ
รอสส์ ใจเย็น เดี๋ยวฉันให้ 80 เซนต์
โอเค อีกรอบนะ
แชนด์เลอร์ อยากดื่มน้ำส้มไหม
- ระดับเสียงพอดีแล้ว - รู้น่า
ว่าไง
ไง
พวกนายทำอะไรกันอยู่
ไม่มีอะไร เราก็แค่คุยกัน เรื่องไร้สาระ พล่ามไปเรื่อย
ไม่เอาสิ พวกนายบอกว่าจะพยายามแล้วนะ
เอาล่ะ ฟังนะ ฉันมาที่นี่
เพื่อชวนพวกนาย ไปดูหนังกับฉันแล้วก็เจนีน
ว่ายังไงล่ะ
ฉันอยากไปนะ แต่ไม่รู้จะมีเวลาไหม
ตลกจัง ฟังนะ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
ฉันอยากให้เธอเข้ากับเราได้ แค่...
ขอล่ะ ไปดูหนังกับเราเถอะ พวกนายติดหนี้ฉันนะ
- เราติดหนี้นายเหรอ - ถูกเผง
ฉันช่วยพวกนายตั้งเยอะ ตอนเริ่มคบกันใหม่ๆ น่ะ
ฉันช่วยนายแอบย่องไปมาตั้งหกเดือน
ฉันเหมือนคนโง่ไปเลย
และฉันก็ขายขี้หน้า
แถมยังได้เงินแค่ 200 ดอลลาร์อีก
เราไม่ได้ให้เงินนายสักหน่อย
คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
ฉันเลือกไม่ได้ว่าต่อไปจะซื้อ เก้าอี้นั่งกินข้าววิกเกอร์
โต๊ะเขียนหนังสือซาฮาร่า หรือโต๊ะติดผนังพาร์กเกอร์ก่อนดี
ไม่ยักรู้ว่าบนนี้มีเฟอร์นิเจอร์ ของพอตเตอรี่บาร์นด้วย
ฉันรู้ๆ ฉันบ้าไปหน่อย
บ้าไปหน่อยเหรอ ห้องเธอดูเหมือน หลุดมาจากหน้า 72 ของแคตตาล็อกเลย
ดูนั่นสิ
กรงนกสำหรับแต่งบ้าน ใหญ่เบิ้ม
- ไง - ไง
รอสส์ ระวังหน่อย กรงนั้นมันเก่ามาก โอเคไหม
พ่อค้านกช่วงต้นยุคอาณานิคม ใช้กรงนั่นใส่นกไปตลาด
น่าทึ่งซะจริง
เจอของชิ้นเด็ดๆ อีกแล้ว ว้าว
- ชิ้นนี้ก็มีเรื่องเจ๋งๆ ด้วยสินะ - มีสิๆ
มันคือฉากกั้นห้องจากยุคอาณานิคม
ในห้องนี้มีของ จากยุคอาณานิคมหลายชิ้นเลยนะ
แล้วของที่มาจากยุคอื่น มียุคไหนบ้างล่ะ เรเชล
ก็ยุคก่อนไง
แล้วก็ยุคก่อนๆ ไปอีก
ใช่ ขอบอกเลยว่า เรเชลตาแหลมเรื่องของพวกนี้มาก
รอสส์ ถ้านายคิดอยากจะแต่งห้องใหม่
ซึ่งฉันว่าสมควรอยู่
นายน่าจะขอให้เรเชลช่วยนะ
เขาไม่ต้องให้ช่วยหรอก
เถอะน่า ฉันคิดว่าเขาพร้อม จะกำจัดไอ้เจ้า เธอเรียกว่าอะไรนะ
"ของเลียนแบบถูกๆ กับขยะยุคไดโนเสาร์" ใช่ไหม
ถามจริง
นี่ รู้อะไรไหม ไหนๆ เธอก็ตาแหลม ในเรื่องที่ฉันต้องการพอดี
เอ้า เอาไป 60 ดอลลาร์
ทำไมเธอไม่พาฟีบี้ไปตลาดนัด ยุคอาณานิคมที่เธอได้ของมา
แล้วซื้อของให้ฉันล่ะ
ฉันว่าฟีบี้ไม่อยากไปหรอก
- เปล่า ฉันอยากไป - เธออยากล่ะ
- เธออยากไปล่ะ - ใช่
ฟีบส์ ฉันไม่รู้จะว่ายังไง
ฉันว่าตลาดนัดคราวก่อนมีของดีกว่านี้
อย่างน้อยฉันก็ได้ผ้าปูโต๊ะให้รอสส์
ใช่
ดูนี่สิ พอตเตอรี่บาร์น
ใช่ รู้อะไรไหม อย่าดูเลย
- พูดจริงๆ นะ อย่าดูเลย - ไม่ ดูสิ ดู
นั่นโต๊ะกาแฟที่พวกเขาขโมยแบบเราไป
ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย ไปเถอะ
พัดลมตัวนั้นเหมือนของเราเลย กับกรงนก แล้วก็...
เดี๋ยวนะ นี่มันเหมือน ห้องนั่งเล่นของเราเปี๊ยบเลย
ไม่ๆ ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่เลย
โธ่ ฟีบี้ ห้องเราคนละแบบกันเลย
คือห้องเรา ห้องเราไม่มี...
เราไม่มีโคมไฟนั่น
แล้วฉากกั้นนั่นก็ตั้งไว้อีกด้าน
คุณพระช่วย
คุณพระ เธอได้ของจากที่นี่เอง
- พอตเตอรี่บาร์น ให้ตายสิ - โอเค ไม่...
ก็ได้ๆ ตามนั้นแหละ ฉันขอโทษ
ฟีบี้ ฉันก็แค่อยากได้ของพวกนี้
แต่ฉันรู้ว่าเธอคิดยังไง กับพอตเตอรี่บาร์น ฉันก็เลย...
- ขอล่ะ อย่าโมโหเลย - แต่ฉันโมโหนี่ ฉันโมโห
เพราะของพวกนี้ ไม่มีอะไรถูกต้องสักอย่าง
และแต่ละชิ้นก็ตั้งอยู่ ในห้องนั่งเล่นของฉัน
และเรื่องเดียวที่ฉันคิดได้ตอนนี้ คือทำไมฉันไม่มีโคมไฟนั่น
เธอจ๋า ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อซะสิ
เรามี 60 ดอลลาร์ที่รอสส์ให้มาไง
ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้
เว้นแต่ว่า...
เธอจะบอกฉันว่าจะย้ายออก ถ้าฉันไม่ซื้อโคมไฟนั่น
ฮะ ไม่หรอก ฉันไม่ย้ายออก...
แต่เธอพูดว่าเธอจะย้ายออก ถ้าฉันไม่ซื้อโคมไฟนั่น ใช่ไหม
- ใช่ ฉันจะย้ายออกแน่นอน - โอเค งั้นฉันก็ไม่มีทางเลือก
- ฉันต้องซื้อโคมไฟนั่น - ถูกต้อง
แต่อย่างน้อยโต๊ะเก็บยานั่น ก็เป็นของจริง
แบบนี้เยี่ยมไปเลย ทุกคนสนุกกันใช่ไหม
ฉันสนุกจริงๆ นะ
และฉันต้องขอโทษด้วย ถ้าฉันทำตัวแปลกๆ ไปบ้าง...
ตอนที่เรากลับจากมื้อค่ำคราวก่อน ฉันคงประหม่าหรืออะไรไปเอง
- เรื่องนั้นเราเข้าใจอยู่แล้ว - ใช่ ไม่ต้องห่วงหรอก
- งั้นเราไปเที่ยวกันอีกได้ใช่ไหม - ใช่
- แน่นอน - ดีเลย
- แจ๋ว โอเค ราตรีสวัสดิ์นะ - ราตรีสวัสดิ์
เห็นไหม
สนุกดีใช่ไหม
เราต้องย้ายออก
ว่าไงนะ
ว่าแล้วเชียว
เธอเองก็ไม่ได้เสียงเบานักหรอก แม่สาวน้อย
ฉันไร้สาระเหรอ
เรื่องเดียวที่น่าเบื่อ ยิ่งกว่าดูการเต้นสมัยใหม่
ก็คือการฟังเธอพล่ามเรื่องนี้
"โอ้ แชนด์เลอร์ ฉันเคลิ้มไปกับการเต้นเลยล่ะ"
ฉันก็รู้ว่านายกำลังพูดอยู่
แต่สิ่งที่ฉันได้ยินคือโน่นนั่นนี่
เอาล่ะ เธอกับฉัน ไปตัดสินกันเดี๋ยวนี้เลย
เอาล่ะ พอได้แล้ว
พอได้แล้ว พวกเธอสองคนกลับบ้านไป ฉันต้องคุยกับเจนีน
ฉันเชื่อว่าเธอสู้ได้อยู่แล้ว
อย่าให้เจอหน้าตรงทางเดินก็แล้วกัน
เอาล่ะ
ฟังนะ เรามีปัญหากันนิดหน่อยแล้วล่ะ
พวกนี้เป็นเพื่อนฉัน เธอทำแบบนั้นกับพวกเขาไม่ได้
- พวกเขาก็ว่าฉันเหมือนกัน - ฉันรู้ๆ
ฉันก็จะคุยกับพวกเขา แต่ฟังก่อน...
พวกเขามีความหมายกับฉันมาก
พวกเขาเหมือนครอบครัวของฉัน
ถ้าพวกเธอจะทะเลาะกันตลอดเวลา...
ฉันว่าเราคงไปกันไม่รอด
เป็นแบบนี้ไม่ไหวหรอก โอเคไหม ไม่ได้หรอก
ฉันหัวเสียมาก
ก็ได้ๆ ถ้าฉัน...
ถ้าฉันไปขอโทษพวกเขา จะช่วยให้ดีขึ้นไหม
ดีสิ ดีเลย ช่วยได้เยอะเลยล่ะ
ฉันบอกเธอเรื่องทางเดินว่ายังไง
ฉันแค่จะมาขอโทษที่ทำตัวแบบนั้น
ถ้าเราเป็นเพื่อนกันได้ก็จะดีมาก
แบบนั้นโจอี้คงดีใจ ถ้างั้นก็...
ฉันก็อยากเป็นเพื่อนเธอ
- ดี - มาสิ
- ดีใจที่เราคุยกันรู้เรื่อง - ฉันด้วย
- เอาล่ะ โอเค ไว้เจอกัน - บาย
- หรือไม่ก็ได้ยินเธอ - พอเลย แม่สาวโย่ง เข้ามา
เดี๋ยวเถอะ
หนีได้หนีไป
นายได้ยินไหม
ได้ยิน
- ฉันจะทำยังไงดี - ไม่รู้สิ เสียใจด้วยนะเพื่อน
- อยากไปดูไหม - อยากสิ
- ว่าไง - ไง สบายดีไหม
ไง สรุปว่าเธอย้ายออกแล้วเหรอ
ก็ประมาณนั้นแหละ
ไม่อยากเชื่อเลยว่า นายจะเลิกกับเธอแบบนั้น
ถ้ามันไม่ใช่ เราก็รู้อยู่แก่ใจ
นายโอเคนะ
ฉันโอเค ไม่เป็นไรหรอก
รู้ไหมอะไรทำให้นายร่าเริงได้
อะไรเหรอ
คืนพรุ่งนี้ฉันจะบรรยาย เรื่องทฤษฎีการกร่อน
นายน่าจะมานะ
ถูกของนาย ฉันอารมณ์ดีแล้ว
คำบรรยายโดย ณัฐพัชร์ ชำนาญอาสา